Adam dediğinde izzet– i nefis olacak ! Midesi değil, yüreği geniş olacak.. Sevme...yi bilecek adam dediğin. Aşkın belden aşağıda değil, sol yanında olduğunun farkında olacak.. . Ve ! Adam gibi adama korkmadan dönebileceksin arkanı. Bileceksin ki, o vurursa alnının ortasından vurur, sırtından değil.....!!!
Umarsızca beklemek mi zor olan,yoksa ne beklediğini bilmemek mi?
Çok eğlenceliydi bir zamanlar büyümeyi beklemek. O zaman içersin de sorumluluklarını bilmemek. Anını yaşamak,neyin nerden nasıl geleceğini görmeden ilerlemek.Ben ne zaman büyücem demek.
Bi bakmışım çocukluktan çıkmışım, bi bakmışım arkadaşlarım olmuş ailemden bağımsız gezmeye başlamışım.Bi bakmışım karşı cinsime karşı bişeyler hissetmeye başlamışım,Aşık olmuşum! Kavgalarım olmuş belkide savaşlarım. Acılarda çekmişim öğrenmeyi öğrenmişim. Gözlemlemeyi, Merakı, araştırmayı bilmişim...
Odama kapanıp kendi kendime zaman harcamaya başlamışım."Aman anne,aman baba" demeye alışmışım. küçük olduğumu bildiğim halde "ben büyüdüm" diyomuşum...
Bazı şeyleri ailemden saklayarak sorumluluk aldımı sanmışım,dert olmayan şeyleri dertten sayıp kendimi üzmüşüm.ergenlik ya bu bilgeçleçmişim,havalara girmişim,ailemden uzaklaşmışım :)
Sürekli kardeşim olsun istemişim. " bana ya köpek alın yada kardeş yapın" diye geceleri uyanarak küçük kağıtlara notlar yazıp salonun her köşesine dağıtmışım. Saçma sapan hayallerle vaktimi harcamışım. Ailemden çok kendime, arkadaşlarıma özen gösterip kendimi sürekli aileden dışlamışım...
Yıllar Sonra...
Ben büyüdüm.Şimdi o zaman dizimdeki yara izlerine bakarak tebessüm ediyorum herkez gibi belki.Belki eski günlüklerimi okuyup hatırlamaya çalışıyorum sizin gibi. Yakın ama aynı olmayan bi çok anı gibi herkesinkiyle birlikte büyüdüm işte bende.
Büyüdüm benn dee...
Ama yapamadığım tek şey ailemi korumaktı. küçükken gösteremediğim ilginin acısını çekiyorum belki. hani dışlıyodumya kendimi işte onun acısının yetmezliğini...
Kalan umutlarımdan bi kaçını seçmiştim ama şimdi hepsini kaybettim...O sorumluluk dediklerim vardı ya hani. Şimdi hepsi tepemde çöküyorlar üstüme üstüme... tarifsiz bi duygu vardır ya hani, aşk gibi... belirsizdir belki neticesi ama genede beklersin...
Belirsiz bi neticeyi beklemek kadar endişeli bi durum yaşamadım bu zamana kadar.
Ve ben küçülmek istiyorum şimdi...
Kırılgan bir çocuğum ben,
Yüreğim cam kırığı,
Bütün duygulardan önce Öğrendim ayrılığı
Saldırgan diyorlar bana
Oysa kırılganım ben
...Gözyaşlarım mücevher
Saklıyorum herkesten
Ürküyorlar gözümdeki ateşten
Ürküyorlar dilimdeki zehirden
Ürküyorlar o dur durak bilmeyen gözükara cesaretimden
Diyorlar Kİ:Bir yanı sarp bir uçurum,
Bir yanı çılgın dağ doruğu.
Oysa böyle yapmasam ben
Nasıl korurum İçimdeki çocuğu?
Adına aşk koyduğun o büyük boşluğa
ben koca bir hayat sığdırdım...
Beni sevmemene isyan edip kaçmak,
sende aradıklarımı hayatla doldurmaya çalışmak,
ruhumun en büyük yanılgısıydı...
Hayat bana en acımasız yüzünü
sevgini inkar ettiğim zamanlarda gösterdi...
Ve şimdi asıl olmam gereken yerde,
hayata başladığım yerde,
kalbindeyim...
Vazgeçilmez oluşunun sırrı bu işte:
Senin olmadığın yerde ne olduğunu biliyorum...
16